Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Ποιος είπε ότι η αντίθεση μνημόνιο – αντιμνημόνιο είναι ξεπερασμένη;



Ποιος είπε ότι η αντίθεση μνημόνιο – αντιμνημόνιο είναι ξεπερασμένη;

Τον τελευταίο καιρό διαδίδεται ευρύτατα από το σύνολο των συστημικών μέσων, τις δυνάμεις εκείνες που ψήφισαν μνημόνια και ιδιαίτερα από εκείνες, που τα μέτρα λιτότητας αποτελούν τον πυρήνα της ιδεολογίας τους και της πολιτικής τους, η άποψη πως η αντίθεση μνημόνιο- αντιμνημόνιο είναι πλέον παρωχημένη! Η άποψη αυτή υποστηρίζεται προφανώς εξαιτίας του γεγονότος ότι με την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία επιβραβεύτηκαν κατά συντριπτικό ποσοστό τα κόμματα που ψήφισαν μνηνόνια! Υπάρχει δε και αριστερή αφήγηση που υποστηρίζει ότι το πρόβλημα δεν είναι το μνημόνιο και τα μέτρα λιτότητας, που αυτό φέρνει, αλλά ο καπιταλισμός. Σαφώς και ευθύνεται ο καπιταλισμός για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, όμως ο δρόμος για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού περνάει πρώτα μέσα από την κατάργηση των μνημονίων!
Το κατεξοχήν λοιπόν θέμα στις μέρες μας είναι το μνημόνιο. Οποιαδήποτε προσπάθεια προοδευτικής παρέμβασης και ταξικής προστασίας, προϋποθέτει την κατάργηση των μνημονίων. Η κυρίαρχη αντίθεση της περιόδου που διανύουμε είναι ακριβώς η αντίθεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Και τούτο διότι το μνημόνιο, όπως έχει αναλυθεί αρκούντως κατά το παρελθόν, δεν αποτελεί τη λύση στην αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους της χώρας αλλά και άλλων χωρών. Άλλωστε αποδεικνύεται ότι τα μέτρα λιτότητας, αυτά δηλαδή που εφαρμόζουν τα μνημόνια επιδεινώνουν το χρέος! Η λιτότητα που επιβάλλεται είναι ένας στόχος και ταυτόχρονα το μέσο για να ξεπεραστεί η κρίση προς όφελος της εγχώριας και ξένης οικονομικής ελίτ. Το τελευταίο δεν αποτελεί ιδεολογική θεώρηση αλλά αποδεικνύεται με γεγονότα όπως π.χ. με το ότι η μείωση του μισθολογικού κόστους κατά μία μονάδα δημιουργεί πολλαπλάσια κέρδη για τον εργοδότη. Η ιδιωτικοποίηση βασικών κοινωνικών δομών π.χ. υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης αυξάνει την κερδοφορία του κεφαλαίου κλπ κλπ. Κοντολογίς τα μνημόνια είναι η κατάλληλη συνταγή προκειμένου όλα τα βάρη της ακραίας κρίσης να πέσουν στις πλάτες των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων δηλαδή να πέσουν στις πλάτες της πλειοψηφίας των πολιτών!

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Ξανά μανά τα ίδια (περί φόβου)

Ξανά μανά τα ίδια (περί φόβου)

Οι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν μιλήσει πολλές φορές για την ηρωική στάση των Ελλήνων, τις θυσίες και την καρτερικότητά τους απέναντι σ’ όσα περνούν! Ταυτοχρόνως εκτοξεύουν τόνους κινδυνολογίας και εκφοβίζουν ασύστολα τον κόσμο ότι αν δεν τους ξαναπροτιμήσει τότε η χώρα θα φτάσει στην άκρη του γκρεμού! Παραβλέπουν όμως σκόπιμα ν' αναφέρουν ότι αφενός μεν οι ίδιοι ήσαν που έφτασαν την χώρα σ' αυτό το επικίνδυνο σημείο και αφετέρου ότι απέτυχαν παταγωδώς να τη σώσουν! Αντιθέτως τα έκαναν χειρότερα! Την έσπρωξαν ακόμη πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού!
Προφανώς σπέρνουν το φόβο επειδή επενδύουν σ’ αυτόν. Παρουσιάζουν τους αντιπάλους ως «τέρατα» για να δικαιολογήσουν τα δικά τους τερατώδη και διαχρονικά λάθη, τις παραλείψεις και τις ολιγωρίες καθώς και την υποτακτικότητά τους στην τρόικα. Την πρώτη φορά τους βγήκε, την επόμενη όμως; Επιπλέον πώς είναι δυνατόν από τη μία να εκθειάζουν ένα λαό για τον ηρωισμό του, τις θυσίες που κάνει και το σθένος που επιδεικνύει και από την άλλη να τον εκφοβίζουν; Μάλλον δεν έχουν υπόψη τους τη φράση του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω: «Αυτό είναι το μυστικό του ηρωισμού: να μην επιτρέπεις στον φόβο να συνοδεύει τη ζωή σου»

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Ποιός είπε ότι δεν υπάρχουν όπλα διαπραγμάτευσης; Δεκέμβριος 2014



Για όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν όπλα για διαπραγμάτευση ακόμη και τώρα!

Το αρθρ. 103 της χάρτας του ΟΗΕ λέει ότι: «Σε περίπτωση σύγκρουσης των υποχρεώσεων των κρατών – μελών που προκύπτουν από την παρούσα χάρτα και των υποχρεώσεών τους από οποιαδήποτε άλλη διεθνή συμφωνία, τότε υπερισχύουν οι πρώτες». Στις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη χάρτα περιλαμβάνονται και όσες προβλέπει το αρθρ 155, που αναφέρει: «Η ανύψωση του βιοτικού επιπέδου, η πλήρης απασχόληση και οι συνθήκες προόδου και ανάπτυξης μέσα σε οικονομική και κοινωνική τάξη». Ανταποκρίνονται άραγε στις ως άνω απαιτήσεις τα προγράμματα «βοήθειας» της τρόικα; Αυτά και όχι μόνον πρέπει να πούμε στους «εταίρους» μας κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης. Να τους πούμε μεταξύ των άλλων ότι δεν πρέπει να παραβιάζουν τις διεθνείς συνθήκες, που και αυτοί έχουν υπογράψει.

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Περι εκπ/κής αξιολόγησης



Η εκπαιδευτική αξιολόγηση είναι ίδια με κάθε άλλη αξιολόγηση;

Το εκπαιδευτικό έργο γνωρίζουμε όλοι ότι είναι δύσκολο, επίπονο και απαιτητικό! Ένας καλός εκπαιδευτικός δεν αρκεί να είναι καλός επιστήμονας ή πολύ καλός γνώστης του επιστημονικού αντικειμένου του. Πρέπει να έχει γνώσεις και δεξιότητες παιδαγωγού, ψυχολόγου, να διαθέτει κοινωνικές δεξιότητες, να έχει καλή ψυχική και σωματική υγεία κλπ. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, επίσης, ότι το εκπαιδευτικό έργο έχει πολύ σημαντικές διαφορές σε σχέση με το έργο των άλλων δημόσιων υπαλλήλων και αυτή η παρατήρηση δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση κάποιου είδους υποτίμηση του έργου των άλλων εργαζόμενων. Ο εκπαιδευτικός εργάζεται σε κινούμενη άμμο, οι συνθήκες που διαμορφώνουν το παιδαγωγικό κλίμα της τάξης μεταβάλλονται πολύ εύκολα, επομένως δεν μπορεί να χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο, σταθερό και κωδικοποιημένο σχέδιο μαθήματος που να εφαρμόζεται τυποποιημένα σε κάθε περίπτωση, ώστε να μπορεί να μετρηθεί. Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.
Επίσης, δεν είναι ποτέ δυνατόν η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών να είναι απόλυτα αντικειμενική, ιδίως όταν γίνεται από μονοπρόσωπα όργανα. Πώς μπορεί να είναι αντικειμενική, όταν ο αξιολογητής καλείται να εξετάσει στοιχεία όπως η διδακτική ικανότητα, η παιδαγωγική συμπεριφορά, η υπευθυνότητα, η ευσυνειδησία, η μεταδοτικότητα κλπ; Πολύ δε περισσότερο που τα ως άνω χαρακτηριστικά είναι αρετές; Μπορεί μια αρετή να αποτιμηθεί με αριθμητικούς δείκτες; Επιπλέον, πρέπει να επισημανθεί ότι κορυφαίοι παιδαγωγοί διαφωνούν ως προς τη σημασία που αποδίδεται στις ως άνω αρετές (π.χ. βλ. W. Brezinka, 1981). Άρα η βαρύτητα που αποδίδεται σε κάθε μία από αυτές κατά τη διαδικασία της αξιολόγησης δεν μπορεί παρά να προσδιοριστεί με υποκειμενικό τρόπο. Απαλλαγμένη σε μεγάλο βαθμό από τον υποκειμενισμό του αξιολογητή θα μπορούσε να είναι μια αξιολόγηση, μία μέτρηση όταν εξετάζει τα τυπικά προσόντα ενός εκπαιδευτικού, όπως π.χ. την εμπειρία του εκφρασμένη σε χρόνια υπηρεσίας, τους τίτλους σπουδών, τη συμμετοχή του σε ουσιαστικά, καθολικά επιμορφωτικά προγράμματα και όχι με κλήρωση και για κάποιες μόνο ειδικότητες. Αλλά και μια τέτοιου είδους αξιολόγηση δεν μπορεί να έχει την επιζητούμενη πληρότητα.

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Ο δανεισμός είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα δε μπορεί να είναι στόχος!


Ο δανεισμός είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα δε μπορεί να είναι στόχος!

Είναι πολλοί εκείνοι που διατείνονται ότι ο στόχος της χώρας μας είναι να βγούμε στις αγορές! Να δανειστούμε δηλ. από τις αγορές επειδή αυτές δεν επιβάλλουν μνημόνια, παραβλέποντας το βασικό στόχο που πρέπει να είναι η εφαρμογή μέτρων, τα οποία θα καταστήσουν το δυσθεώρητο, για τα δεδομένα της χώρας μας, χρέος βιώσιμο. Για να δούμε όμως με απλή αριθμητική αν ο δανεισμός, ιδίως αυτή τη δεδομένη στιγμή είτε από τις αγορές είτε από την τρόικα αποτελούν ορθές λύσεις και μειώνουν το χρέος με σκοπό να το κάνουν βιώσιμο χωρίς ταυτόχρονα να «ξυρίζουν» τους πολίτες!
Όπως αναφέρουν οι ειδικοί το χρέος καθορίζεται από το λόγο (κλάσμα): Χρέος/ΑΕΠ. Ο λόγος αυτός πρέπει συνέχεια να μειώνεται, και να φτάσει σ' ένα σημείο ώστε το χρέος να είναι βιώσιμο (αυτό είναι το σημαντικό και όχι η προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ). Και ένα χρέος είναι βιώσιμο όταν ανέρχεται στο 90% περίπου του ΑΕΠ ή Χρέος/ΑΕΠ=0,9 δηλ. πρέπει Χρέος/ΑΕΠ < 1 και σε κάθε περίπτωση όσο ο λόγος είναι μικρότερος του 1 τόσο πιο βιώσιμο είναι το χρέος ενός κράτους. Σήμερα  το χρέος της χώρας μας είναι περίπου 175% του ΑΕΠ!