Ξανά μανά τα ίδια (περί φόβου)

Ξανά μανά τα ίδια (περί φόβου)

Οι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν μιλήσει πολλές φορές για την ηρωική στάση των Ελλήνων, τις θυσίες και την καρτερικότητά τους απέναντι σ’ όσα περνούν! Ταυτοχρόνως εκτοξεύουν τόνους κινδυνολογίας και εκφοβίζουν ασύστολα τον κόσμο ότι αν δεν τους ξαναπροτιμήσει τότε η χώρα θα φτάσει στην άκρη του γκρεμού! Παραβλέπουν όμως σκόπιμα ν' αναφέρουν ότι αφενός μεν οι ίδιοι ήσαν που έφτασαν την χώρα σ' αυτό το επικίνδυνο σημείο και αφετέρου ότι απέτυχαν παταγωδώς να τη σώσουν! Αντιθέτως τα έκαναν χειρότερα! Την έσπρωξαν ακόμη πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού!

Προφανώς σπέρνουν το φόβο επειδή επενδύουν σ’ αυτόν. Παρουσιάζουν τους αντιπάλους ως «τέρατα» για να δικαιολογήσουν τα δικά τους τερατώδη και διαχρονικά λάθη, τις παραλείψεις και τις ολιγωρίες καθώς και την υποτακτικότητά τους στην τρόικα. Την πρώτη φορά τους βγήκε, την επόμενη όμως; Επιπλέον πώς είναι δυνατόν από τη μία να εκθειάζουν ένα λαό για τον ηρωισμό του, τις θυσίες που κάνει και το σθένος που επιδεικνύει και από την άλλη να τον εκφοβίζουν; Μάλλον δεν έχουν υπόψη τους τη φράση του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω: «Αυτό είναι το μυστικό του ηρωισμού: να μην επιτρέπεις στον φόβο να συνοδεύει τη ζωή σου»

Η δασκάλα του ANTΩΝ ΤΣΕΧΩΦ

Παραθέτω το διήγημα του ANTΩΝ ΤΣΕΧΩΦ η "Δασκάλα", που το θεωρώ πολύ επίκαιρο και διδακτικό για όλους μας & πρωτίστως για τους πολιτικούς που μας κυβερνούν! Έχουν παραιτηθεί απο τα πάντα & αυτό που συμβαίνει είναι προτοφανές! Όλα τα έχουν εκχωρήσει  στους Γερμανούς! Είμαστε μιά χώρα προτεκτοράτο! Όσο τα μέτρα δεν αποδίδουν θα λαμβάνουν νέα, που δε θα ψηφίζονται στη Βουλή αλλά θα εφαρμόζονται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου! Αφού προηγουμένως εκφόβησαν & εξαπάτησαν τον κόσμο τώρα καταλύουν τη δημοκρατία, αφού η κατάχρηση των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου είναι αντισυνταγματική & βιάζουν τη βούληση του λαού. Είναι τρομερό!

ANTΩΝ ΤΣΕΧΩΦ. ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ.

«Η ΔΑΣΚΑΛΑ»

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...

Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.

Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...

Εν αναμονή της ανακοίνωσης της νέας δέσμης μέτρων ...

Εν αναμονή της ανακοίνωσης της νέας δέσμης μέτρων ...

... που περιλαμβάνονται στο πακέτο των 11,6 δις διαβάζουμε ότι πέραν των άλλων επώδυνων μέτρων θα περιλαμβάνονται & νέες περικοπές μισθών, συντάξεων & κοινωνικών επιδομάτων! Σιγά που δεν το περιμέναμε! Ας τα δουν όμως & εκείνοι που πίστεψαν τις προεκλογικές υποσχέσεις αλλά ακόμη & την μετεκλογική προγραμματική συμφωνία! Είναι όμως ποτέ δυνατόν να πιστεύεις κυβερνώντες που φέρονται δουλοπρεπώς, που έξω είναι εντελώς άτολμοι & μέσα σου κουνάνε το χέρι & υψώνουν τους τόνους;

Γιατί πολιτική της υποτέλειας και όχι της διεκδίκησης;

Γιατί πολιτική της υποτέλειας και όχι της διεκδίκησης;

Είναι γνωστό ότι στην Ευρώπη ακούγονται πολλές και αντικρουόμενες φωνές σχετικά με το αν μπορεί να σωθεί ή όχι η χώρα μας από την οικονομική κρίση και αν πρέπει ή όχι να βοηθηθεί περεταίρω. Δύο όμως νομίζω ότι είναι αντιστοίχως οι βασικές θέσεις: Η μία είναι ότι η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να σωθεί, αρκεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα που της έχει επιβληθεί, και η άλλη ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει περαιτέρω οποιαδήποτε βοήθεια ή διευκόλυνση προς την Ελλάδα, χωρίς αυτή να είναι συνεπής με τις υποχρεώσεις της! Αν, λοιπόν, δεν μπορεί ή δε θέλει ή δεν είναι ικανή να εφαρμόσει η Ελλάδα το πρόγραμμα τότε, ισχυρίζονται, δεν πρέπει να συμμετέχει στη ζώνη του ευρώ! Και οι δύο θέσεις έχουν ένα κοινό σκοπό: να ασκηθεί αφόρητη πίεση στην τρικομματική ελληνική κυβέρνηση για την απαρέγκλιτη εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας, που γονατίζουν στην κυριολεξία τον Ελληνικό λαό προκειμένου να κερδίζουν οι πιστωτές μας!

Οι εταίροι γνωρίζουν ότι τα μνημόνια δεν αποτελούν λύση αλλά αντίθετα οδηγούν στη χρεοκοπία. Οδηγούν τη χώρα μας στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή! Ενδεικτική είναι, άλλωστε, η δήλωση του μέχρι τον Ιανουάριο του 2012 εκπροσώπου της χώρας μας στο ΔΝΤ κ. Παν/τη Ρουμελιώτη, ο οποίος τόνισε χαρακτηριστικά: «Στο ΔΝΤ γνωρίζαμε εξαρχής ότι αυτό το πρόγραμμα είναι αδύνατο να εφαρμοστεί, γιατί δεν είχαμε κανένα, απολύτως κανένα επιτυχημένο παράδειγμα εφαρμογής του!». Βέβαια, σε παρόμοιες δηλώσεις, περί αποτυχίας του εφαρμοζόμενου προγράμματος στην Ελλάδα, έχουν προβεί και αρκετοί έγκριτοι οικονομολόγοι και λοιποί ειδικοί επιστήμονες. Επιπλέον, υπήρχε η γνωστή πλέον παλιότερη ενημέρωση του τέως επικεφαλής του ΔΝΤ κ. Ν. Στρος-Καν προς τον κ. Γ. Παπανδρέου ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα προσαρμογής δε βγαίνει, αν προηγουμένως το δημόσιο χρέος δεν αναδιαρθρωθεί, δηλαδή «κουρευτεί» ένα ικανό μέρος του και οπωσδήποτε το επαχθές του μέρος, αφού προηγουμένως διακριβωθεί (ειδικοί αναφέρουν ότι δημόσιο χρέος άνω του 90% του ΑΕΠ δεν είναι βιώσιμο). Επομένως, γιατί να επιμένουν σε αυτό οι Ευρωπαίοι εταίροι μας; Πολύ απλά, διότι όσο το πρόγραμμα αποτυγχάνει τόσο περισσότερο αυτοί θα λεηλατούν το δημόσιο πλούτο της χώρας! Με λίγα λόγια, είτε το πρόγραμμα «επιτύχει», γεγονός που θα σημαίνει περαιτέρω αφαίμαξη των εργαζομένων και εξασφάλιση για αυτούς των τόκων, είτε θα συνεχίζεται παρά την αποτυχία του, και στις δύο αυτές περιπτώσεις τα κέρδη για τους πιστωτές θα είναι εξασφαλισμένα!

Οι συμφορές του δανεισμού

Πλούταρχος (Περὶ τοῦ μὴ δεῖν δανείζεσθαι)

 «Το δανείζεσθαι της εσχάτης αφροσύνης και μαλακίας εστίν»

«Ο δανεισμός είναι πράξη υπέρτατης αφροσύνης και μαλθακότητας»!

Το είπε ο Πλούταρχος τον 1ο μ.Χ. αιώνα και να που έφθασε η στιγμή να εκτιμηθούν οι λόγοι του.

«Έχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν σου λείπουν. Δεν έχεις; Μη δανείζεσαι γιατί δεν θα ξεπληρώσεις το χρέος σου», «Οι οφειλέτες είναι δούλοι όλων των δανειστών τους. Είναι δούλοι δούλων αναιδών και βάρβαρων και βάναυσων».

Και οι δανειστές «Μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν βυθίζοντας το ράμφος στα σωθικά τους»...

Για να θυμόμαστε τον παραλογισμό!

Για να θυμηθούμε λίγο!!! Αν θυμάστε & εσείς το τότε & γνωρίζετε το τώρα, δεν έχετε παρά να ρίξετε μια ματιά, ώστε να θυμηθούμε όλοι τον απόλυτο παραλογισμό! Τον τότε, τον διαχρονικό & φυσικά το σημερινό!

Πάνος

 

‎1999: 170.000δρχ(=€498) βασικός μισθός,

           180δρχ(=€0,52) λίτρο βενζίνη, 

           62δρχ(=€0,18) πετρέλαιο θέρμανσης,

           100δρχ(=€0,29) τυρόπιτα
 
2012: €480 βασικός μισθός,

           €1,70 λίτρο βενζίνη,

           €1,1 πετρέλαιο θέρμανσης,

           €1,50 τυρόπιτα  

Ποιος και τι φταίει;

Από τις απαντήσεις που θα δοθούν στο παραπάνω ερώτημα πιστεύω ότι θα εξαρτηθεί αφενός πότε θα βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο(αν καταστεί ποτέ εφικτό να το ξεπεράσουμε ολοσχερώς) και αφετέρου αν θα ξανακινδυνεύσουμε στο μέλλον.

Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Συνεπώς, την κύρια ευθύνη για την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας έχουν οι πολιτικές που εφάρμοσαν οι τελευταίες κυβερνήσεις του δικομματισμού. Φταίνε λοιπόν διότι:

Ουσία ή εντυπωσιασμός;

Διαβάζουμε διάφορες πομπώδεις, ηχηρές και ωραίες εκφράσεις περί αξιοκρατίας(θ’ αναδεικνύονται οι ικανοί και όχι οι ημέτεροι), διαφάνειας(όλες οι αποφάσεις & οι υπογραφές των υπουργών θα δίνονται στη δημοσιότητα), κοινωνικής λογοδοσίας, αποδόμησης του πελατειακού-κομματικού κράτους(θα προχωρούν οι άριστοι & όχι οι αρεστοί), σύγκρουσης με τη διαφθορά, νοικοκυρέματος του δημοσίου, ακόμη και περί αντιεξουσιαστών της εξουσίας! Όλα τα παραπάνω θ’ αποτελούν, σύμφωνα με τις εξαγγελίες στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, τις κατευθυντήριες γραμμές  της νέας κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου.

Πώς μπορεί κανείς να διαφωνήσει με όλα τα παραπάνω; Αντιθέτως μόνο θετικά μπορεί να εκφραστεί και επιπλέον να προτρέψει να πραγματοποιηθούν όλα άμεσα, τη στιγμή μάλιστα που τα περισσότερα απ’ αυτά αποτελούν θέματα αρχών και αξιών, για την υλοποίηση των οποίων δεν απαιτείται να σπαταληθεί ούτε ένα ευρώ. Χρειάζονται μόνο γενναία πολιτική βούληση για την υλοποίησή τους, σιγουριά για την ορθότητά τους και συνειδητοποίηση για την αναγκαιότητά τους.

Όμως τέτοιες εξαγγελίες έχουμε ακούσει και από παλαιότερες κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, οι οποίες βέβαια για πολλούς και ποικίλους λόγους δεν πραγματοποιήθηκαν. Κάποιοι θ’ αντιτείνουν ότι η νέα κυβέρνηση είναι περισσότερο κυβέρνηση Παπανδρέου και λιγότερο ΠΑΣΟΚ και ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας άνθρωπος που διαπνέεται απ’ αυτές τις ιδέες, τις οποίες θέλει να εφαρμόσει και στην πράξη. Για αυτό το σκοπό επέλεξε να τοποθετήσει σε κυβερνητικά πόστα, άμεσους και έμπιστους συνεργάτες του. Δεν αμφισβητούνται οι αγνές προθέσεις του κ. πρωθυπουργού και των συνεργατών του, όμως αποτελεί ερώτημα το κατά πόσο η κυβέρνηση θα φανεί ισχυρή ώστε ν’ αποκρούσει όλες εκείνες τις πιέσεις για παροχή ανταλλαγμάτων σ’ όσους στήριξαν το ΠΑΣΟΚ και να έρθει σε ρήξη με κατεστημένες νοοτροπίες και συμφέροντα. Διότι δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία σήμερα εξακολουθεί να είναι δομημένη πάνω στη λογική των εξυπηρετήσεων, την οποία βέβαια συντηρούσαν μέχρι τώρα και τα δύο κόμματα εξουσίας. Αυτή λοιπόν η λογική δε θ’ αλλάξει από τη μια μέρα στην άλλη και ούτε μπορεί άλλωστε, αν προηγουμένως δεν αλλάξουν οι συνειδήσεις.

Η σκοπιμότητα του "Όλοι μαζί φάγαμε τα λεφτά"

Σ’ ένα σύστημα που κλυδωνίζεται, που περνάει κρίση αρχών και αξιών, που αντιμετωπίζει προβλήματα οικονομικά, όλοι οι μετέχοντες έχουν ευθύνη. Όμως, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Μπορεί λοιπόν στο υπάρχον σύστημα που ζούμε οι πολίτες να πίεζαν για ρουσφέτια, άλλοι ανερυθρίαστα & προκλητικά, άλλοι από ανάγκη και άλλοι από απόγνωση, όμως οι πολιτικοί γιατί ενέδιδαν; Γιατί χρησιμοποιούσαν τους πολίτες ως πελάτες; Γιατί δεν τους διαπαιδαγωγούσαν διαφορετικά; Γιατί δεν το έδειχναν με τη στάση τους; Δεν το έκαναν διότι δεν ήθελαν. Δεν είναι απλά συνένοχοι, αλλά έχουν την κύρια, την καθολική ευθύνη και άρα θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες. Ο λαός αυτούς τους πολιτικούς πρέπει να τους θέσει στο περιθώριο, αφού από μόνοι τους δεν αντιλαμβάνονται πόσο έβλαψαν τον τόπο και τους πολίτες του, ώστε ν' αποσυρθούν από την πολιτική σκηνή οικιοθελώς. Ο κ. Πάγκαλος, που συχνά – πυκνά πραγματοποιεί βαρύγδουπες, πιασάρικες και λογικοφανείς δηλώσεις("Όλοι μαζί φάγαμε τα λεφτά"!!!), οι οποίες απευθύνονται στα συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, προκειμένου να κάνει ντόρο και να διατηρείται στο προσκήνιο, «δε δικαιούται δια να ομιλεί»! Όχι μόνο διότι είναι ένας από αυτούς που λειτούργησαν & λειτουργούν μέσα σ’ αυτό το ένοχο σύστημα, αλλά και επειδή πολλές φορές έχει αναιρέσει δηλώσεις του, συνήθεια που τον καθιστά αναξιόπιστο! Η τακτική του κ. Πάγκαλου και άλλων ακόμη, που είναι παλιά και γνωστή, δυστυχώς όχι στους περισσότερους, είναι και κατάπτυστη. Προσπαθούν να ενοχοποιήσουν όσους περισσότερους μπορούν, να τους κατηγορήσουν, να τους ταπεινώσουν, να τους ευτελίσουν και κυρίως τους δημόσιους υπάλληλους, ώστε να εξασφαλίσουν μ' αυτόν τον τρόπο τη "λαϊκή" συναίνεση και να τους γονατίσουν στη συνέχεια οικονομικά και εργασιακά. Τουλάχιστον αυτό βιώνουμε εμείς στην εκπ/ση. Απαξίωση με την υποχρηματοδότηση και καταγγελία σε βάρος των δημόσιων πανεπιστήμιων, σχολείων και των λειτουργών τους, προκειμένου να υπάρξει, χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις από τον κόσμο, ομαλή μετάβαση από τη δημόσια στην ιδιωτική εκπ/ση. Άλλωστε γιατί ν' αποστούν από τις απόψεις τους; Ο σκοπός τους είναι η γνώση να γίνει εμπόρευμα, οι φοιτούντες πελάτες και τα εκπαιδευτήρια να λειτουργούν καθαρά με τους νόμους της αγοράς, οι οποίοι μας οδήγησαν στην κατάρρευση.

ΕΘΕΛΟΥΣΙΑ ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΟΤΕ

 Η ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Το περιεχόμενο της συμφωνίας μεταξύ της διοίκησης του ΟΤΕ και της ομοσπονδίας των εργαζομένων σ’ αυτόν (ΟΜΕ-ΟΤΕ), καταδεικνύει τη βαθιά κρίση αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας που διαπερνά το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας. Ένα κίνημα που εκχωρεί δικαιώματα και αιματηρές κατακτήσεις του παρελθόντος, ξεμακραίνοντας όλο και πιο πολύ από τις αρχές του.

Το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χάσει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων τους οποίους έχει χρέος να υπερασπίζεται, οφείλεται κατά τη γνώμη μου στα έντονα στοιχεία κομματικής εξάρτησης που εμφανίζει. Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχει γιγαντωθεί ο κομματικός συνδικαλισμός στη χειρότερη μάλιστα έκφρασή του, που είναι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός. Οι δυνάμεις που εκφράζουν τον κυβερνοσυνδικαλισμό στη χώρα μας (ΔΑΚΕ & ΠΑΣΚΕ) ήσαν αυτές που υπέγραψαν την κατάπτυστη συμφωνία. Αρκετοί από τους συνδικαλιστές που ψήφισαν αυτό το προκλητικό για την κοινωνία μέτρο, είναι υψηλόβαθμα στελέχη των κομματικών τους μηχανισμών και ενδεχόμενα οι αυριανοί βουλευτές ή υπουργοί. Σήμερα δυστυχώς σε πολλούς κλάδους αρκετοί συνδικαλιστές ενδιαφέρονται περισσότερο για την προσωπική τους προβολή και ανέλιξη, πασχίζουν περισσότερο για το κόμμα και την παράταξή τους, λιγότερο για τον κλάδο τους και  καθόλου για το κοινωνικό σύνολο.

Μεσοπρόθεσμο

Μερικά ερωτήματα ενός απλού πολίτη για την κατάθεση του μεσοπρόθεσμου (σκέψου τι μας περιμένει μακροπρόθεσμα!!!).

Ερώτημα 1^ο: Γιατί, αφού η πρώτη συνταγή απέτυχε, συνεχίζουν με την ίδια;

Ερώτημα 2 ^ο: Το μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο 2 επανεκκινούν την οικονομία και λύνουν το θέμα της αποπληρωμής του χρέους ή απλά το επιδεινώνουν, αλλάζοντας τη σύνθεσή του;

Ερώτημα 3^ο: Την πρώτη συνταγή αρνήθηκαν να την ψηφίσουν 3 βουλευτές, τη δεύτερη δεν είναι λογικό ν' αρνηθούν να την ψηφίσουν πολύ περισσότεροι;

Ερώτημα 4 ^ο: Υπάρχει λογική στη χώρα μας;

Πάνος Κατσούλας

Εκπαιδευτικός

Δημοσιεύτηκε στην "Ε" στις 17-06-2011

Όταν η αριστερά βάζει αυτογκόλ …

Στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΝ αποχώρησε η ανανεωτική πτέρυγα(τάση) επειδή διαφώνησε με την παραμονή του κόμματος στο συμμαχικό σχήμα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία αποφασίστηκε από την πλειοψηφία του συνεδρίου. Μάταια τόσο ο επανεκλεγείς Πρόεδρος του κόμματος κ. Τσίπρας όσο και τα παλιά στελέχη Γ. Δραγασάκης, που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ, και Δ. Παπαδημούλης πρώην Ευρωβουλευτής και νυν βουλευτής του ΣΥΝ, μέλος της ανανεωτικής τάσης, που όμως παραμένει στον ΣΥΝ, μίλησαν και προσπάθησαν να διαφυλάξουν την ενότητα του ΣΥΝ. Φαίνεται όμως ότι η απόλυτα ορθή φράση «Αριστερό είναι ό,τι ενώνει, όχι ό,τι διαιρεί» δε γίνεται αποδεκτή στην πράξη από αρκετούς αριστερούς. Ως ανένταχτος κομματικά πολίτης, μ’ ένα ενδιαφέρον όμως για τη δημοκρατική, ριζοσπαστική, ανανεωτική αριστερά, διότι τη θεωρώ την πλέον ρεαλιστική και εκείνη που μπορεί να εκφράσει καλύτερα τις σύγχρονες, πραγματικές λαϊκές ανάγκες, καταθέτω μερικές απλές σκέψεις:

Ο κ. Αντιπρόεδρος ξαναπυροβολεί επί δικαίων και αδίκων!

του Πάνου Κατσούλα

Νέες εμπρηστικές δηλώσεις πραγματοποίησε ο κ. Πάγκαλος στο Βήμα της Κυριακής 31/12/2010-2/1-2011. Μίλησε μεταξύ των άλλων για "κοπρίτες που διορίζονται ρουσφετολογικά" αναφερόμενος στους δημοσίους υπαλλήλους. Επίσης επιτέθηκε με σφοδρότητα σ’ όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους και πρόσθεσε ότι ο μόνος αξιόπιστος συνομιλητής αυτή τη στιγμή είναι ο ΛΑΟΣ.

Οι κατά καιρούς «βόμβες», που εκτοξεύει ο κ. Πάγκαλος έχουν απήχηση στα συντηρητικά αντανακλαστικά, τα οποία είναι κυρίαρχα στην κοινωνία μας.  Αν δεν είχαν απήχηση, να είστε σίγουροι ότι ο κ. αντιπρόεδρος που ξέρει καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι, το οποίο τον κρατά στην επικαιρότητα, δε θα τις έκανε. Άλλωστε είναι περισσότερο γνωστός για τις εκάστοτε «πιασάρικες» δηλώσεις του και λιγότερο για το έργο του. Επίσης ακολουθώντας την προσφιλή τακτική της ενοχοποίησης κλάδων των εργαζομένων εξασφαλίζει τη λαϊκή «συναίνεση» για να ληφθούν νέα επώδυνα μέτρα εναντίον τους (απολύσεις, περικοπές μισθών και συντάξεων, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών, κατάργηση της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης παρά τις μηνιαίες κρατήσεις, άρση μονιμότητας κ.λ.π.)

Εμπρηστής και πυροσβέστης

Στο φύλλο της «Ε» την 6η/12/2011 διάβασα δύο δημοσιεύματα, τα οποία καταδεικνύουν το μέγεθος του προβλήματος που βιώνουμε στη χώρα μας και το οποίο είναι μόνο στην αρχή!

Το ένα έχει σχέση με την έκρηξη της φτώχειας (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=330000) και το άλλο έχει σχέση με τη δραματική αύξηση των νοσηλίων στα δημόσια νοσοκομεία (http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=329990).

Αραγε μήπως για αυτά αλλά και για αρκετά ακόμη ευθύνονται: οι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι, που μάλιστα είναι και τεμπέληδες, οι λουφαδόροι εκπαιδευτικοί, το τεράστιο κόστος που πληρώνει η χώρα μας για μισθούς και συντάξεις (μεγάλος μύθος) και που για να τα πληρώσει χρειάζεται να δανειστεί (άλλος τεράστιος μύθος); Οχι, βέβαια πως δεν υπάρχουν λουφαδόροι ή τσάτσοι (αυτοί είναι παντός καιρού) ή ανεπαρκείς, που διορίστηκαν με ρουσφέτια και δεν τους κούνησε κανένας, ή πως δεν υπάρχουν φοροφυγάδες, που οι εκπρόσωποι του συστήματος τους ήξεραν αλλά δεν τους πείραζαν, διότι τους είχαν στηρίξει με χίλιους τρόπους, όχι πως δεν υπάρχει φοροασυλία κ.λπ., τα οποία πρέπει να σταματήσουν και να παταχθούν. Ομως ποιος θα τα πατάξει; Εκείνοι που τα δημιούργησαν; Μπορεί ο εμπρηστής να παριστάνει τον πυροσβέστη; Το σωτήρα; Και κάτι ακόμη πολύ βασικό. Στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία, ακόμη και στις ΗΠΑ, που δεν υπήρχαν αυτές οι στρεβλώσεις, που δεν υπήρχε αυτό το μέγεθος της διαφθοράς και της ρουσφετολογίας κ.λπ., γιατί και εκεί αντιμετωπίζουν πρόβλημα με το έλλειμμα και το χρέος; Γιατί και εκεί λαμβάνουν μέτρα σε βάρος των εργαζομένων; Γιατί δεν γίνεται καμιά κουβέντα για το πάπλωμα; Γιατί οι προβεβλημένοι εκπρόσωποι του Τύπου και οι λογής πολιτικοί αναλυτές δεν μιλούν για το κυρίαρχο νεοφιλελεύθερο μοντελάκι -όχι κάποιου γνωστού οίκου μόδας- αλλά για το οικονομικό, που ευθύνεται γι' αυτά; Ή μήπως η κρίση δεν είναι συστημική;

Πάνος Κατσούλας
Εκπαιδευτικός

Δημοσιεύτηκε την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011 στην "Ε"